Nieuws
'Als partijen elkaar begrijpen, dan ga je blij weg', een gesprek met mr. Corry Kemp-Randewijk
Als je veertig jaar bij de rechterlijke macht en vijfentwintig jaar voor Onderwijsgeschillen hebt gewerkt, dan mag je met een gerust hart met pensioen. Toch is het voor mr. Corry H. Kemp-Randewijk lastig loslaten. Haar betrokkenheid en gedrevenheid om mensen te helpen aan een oplossing is niet te stoppen. In alle jaren heeft ze veel meegemaakt en aan verandering meegebouwd. Een gesprek over haar uit de hand gelopen hobby, maatschappelijke rugzak en dominee achtige drijfveer.
Veelzijdig
In haar werkende leven zette mevrouw Kemp-Randewijk zich in als (kanton)rechter met als specialisatie het arbeidsrecht. Dat was echter niet haar eerste keuze. Ze ging na de middelbare school eerst Engels studeren. Na een aantal jaar als docent op een middelbare school te hebben gewerkt, besefte ze dat het toch geen ware liefde was. Kemp-Randewijk: ‘Lesgeven was op zich leuk, maar de stof veranderde niet. Ieder jaar begin je weer op de eerste bladzijde. De kinderen gaan vooruit en jij bladert terug. Bovendien had ik na vijf jaar alle verschillende typen kinderen wel gezien. Ik miste dus zowel qua materiaal als mensen de variatie.’ Ze besluit om drie avonden per week rechten te gaan studeren. In eerste instantie als hobby, maar ze voelde al snel de maatschappelijke relevantie, vond het boeiend en ervaarde de veelzijdigheid. ‘Het recht staat redelijk vast, maar de situaties waarin je het toepast en de mensen die je helpt, veranderen altijd. Na vier jaar ontving ik mijn diploma en na het leer-werktraject Rechterlijk Ambtenaar in Opleiding begon ik als rechter in Dordrecht.’
Respect
November vorig jaar werkte ze precies veertig jaar bij de rechterlijke macht in functies als rechter, rechter-commissaris strafzaken en kantonrechter. Als ze een titel voor haar autobiografie zou moeten bedenken, dan moet die twee woorden bevatten: betrokkenheid en gedrevenheid. Een beschrijving die ook slaat op de vijfentwintig jaar die ze werkte voor Onderwijsgeschillen. Eerst als lid en later als voorzitter van drie Commissies van beroep, die van het funderend onderwijs, het mbo en het hbo. Daarin richtte ze zich op de verhoudingen tussen besturen en docenten. Over haar motivatie is ze duidelijk: ‘Onderwijs is onwijs belangrijk. Ik bewaak dat iedereen die er werkt ook behandeld wordt zoals in de cao is overeengekomen. Vanuit respect voor elkaar moet je als schoolbestuur en als docent je afspraken gewoonweg nakomen. Daar help ik een handje bij.’
Kooitje
In haar tijd bij Onderwijsgeschillen maakte ze van alles mee. Ze rekende af met docenten die zich gedroegen als ouderwetse schoolmeester die leerlingen flink bij hun arm pakten, voedde regelmatig schoolbesturen op die juridisch weinig professioneel handelden en was betrokken bij opvallende zaken zoals de schorsing van een docent vanwege haar kritische boek over haar opleiding. Bij alle zaken kwam het uitermate goed van pas dat ze zelf ervaringsdeskundige was en wel op meerdere fronten. ‘Als docent heb ik zelf situaties meegemaakt, als kantonrechter heb ik ervaring opgedaan en als moeder weet ik wat erbij komt kijken als je kinderen naar school gaan. Dagelijks voedde die betrokkenheid mijn gedrevenheid om een oplossing te vinden. Partijen die zich cynisch afvroegen of ik wel wist hoe alles werkte, corrigeerde ik met een wedervraag. Denkt u dat ze me hier in de ochtend in een kooitje met een doek eroverheen naar binnen brengen en aan het einde van de dag in datzelfde kooitje weer afvoeren? Ik leef ook in uw wereld en neem mijn achtergrond altijd in mijn maatschappelijke rugzak mee.’
Oude knarren
Door de jaren heen heeft ze Onderwijsgeschillen in positieve zin zien veranderen. ’Zo’n vijfentwintig jaar geleden was het allemaal heel afstandelijk, precies zoals de rechterlijke macht destijds opereerde. Je keek aan tegen een muur van vijf commissieleden, de ene partij dreunde zijn pleitnota op, de andere riep ook iets, dan was het klaar en kreeg je na zes weken de beslissing te horen. Onderwijsgeschillen heeft een leidende rol gepakt om die stroperigheid te veranderen. Met resultaat: een commissie van slechts drie leden en een aanzienlijke versnelling van het gehele proces. Dat vind ik nog steeds fantastisch, want dan kunnen partijen eerder met de uitkomst aan de slag. Door die verandering voorkom je ook dat mensen denken: laat die oude knarren in die commissies maar links liggen, we pakken de binnenbocht en gaan direct naar de rechter. In plaats daarvan hebben we onze positie als objectieve en professionele partner juist versterkt. We gingen met onze tijd mee, bewogen met de maatschappij mee, verlaagden onze drempel en verhoogden onze snelheid. Als ik terugkijk, geeft die winst me veel voldoening.’
Zwart-wit
Als je zo betrokken en gedreven als Kemp-Randewijk bent, dan is het lastig loslaten. Tot de zomer van 2022 is ze nog (plaatsvervangend) voorzitter bij diverse commissies van Onderwijsgeschillen. Als kantonrechter is zij november vorig jaar met pensioen gegaan, maar blijft nog op bescheiden schaal als rechter-plaatsvervanger actief in de bewindsvoering. Haar bijdrage aan de opvoeding van de maatschappij gaat ze missen. ‘Als je zaken behandelt, is het nooit zwart-wit. Het is nooit helemaal goed of helemaal fout. Er zitten altijd meerdere kanten aan. Sta daarvoor open. Als partijen elkaar begrijpen, dan ga je blij weg. Ik zag het altijd als uitdaging om partijen niet naar hun eigen standpunt te laten staren, maar om partijen over en weer alle kanten te laten zien en snappen. Om er zo voor te zorgen – en dat klinkt misschien heel dominee achtig – dat alle partijen beter worden van de beslissing en dat de wereld er een beetje beter van wordt. Dat iedereen leert dat je door wederzijds begrip ruzie kan voorkomen. Het niet meer actief kunnen bijdragen aan dat besef zal ik missen.’
Organisatie
Zaakbehandeling
Contact
Inschrijven nieuwsbrief
Blijf op de hoogte van de laatste uitspraken en adviezen van de commissies van Onderwijsgeschillen