Beroep tegen stopzetten van salaris

Samenvatting

Werkgever heeft salaris betaling stopgezet omdat de werknemer zich niet zou houden aan het bepaalde in zijn arbeidscontract. De werknemer voert aan dat sprake is van een disciplinaire maatregel welke onterecht zou zijn genomen. Daarbij verzoekt de werknemer de Commissie uitspraak te doen over de verantwoordelijkheid van de werkgever voor alle kosten welke ontstaan zijn door het onrechtmatig stopzetten van de salarisbetaling, de eventueel door de werkgever verschuldigde wettelijke rente en een volledige rehabilitatie van de werknemer. De Commissie oordeelt dat voor de bevoegdheid van de Commissie van belang is hetgeen appellant stelt. Nu deze aangeeft dat hij in beroep komt tegen een disciplinaire maatregel is de Commissie bevoegd van het geschil kennis te nemen. Dit ligt anders voor de overige genoemde zaken nu deze niet onder de werking van genoemd artikel noch artikel T-3 van de CAO-HBO vallen. Voor deze zaken verklaart de Commissie zich niet bevoegd om daarvan kennis te nemen. Voor wat betreft de disciplinaire maatregel oordeelt de Commissie dat de aard en strekking van het bestreden besluit voor appellant niet geheel duidelijk waren. Voor te stellen is dat hij dit beschouwde als een disciplinaire maatregel. Nu echter de werkgever enerzijds heeft geconstateerd dat appellant zich niet heeft beschikbaar gesteld voor zijn taak en anderzijds over is gegaan tot stopzetting van het salaris vanwege het feit dat appellant de bedongen arbeid niet verrichtte oordeelt de Commissie dat niet sprake was van een disciplinaire maatregel, maar van toepassing van artikel 7627 BW : geen arbeid geen loon. Dit geldt eens te meer nu de werkgever tot het terugdraaien van deze maatregel is overgegaan toen appellant kenbaar had gemaakt dat hij zich had ziek gemeld. Beroep niet-ontvankelijk.