Beroep tegen twee schorsingen als ordemaatregel. Het beroep tegen de eerste schorsing is gegrond, omdat de werkgever de procedurele voorschriften niet heeft gevolgd. De werkgever heeft wel in redelijkheid de schorsing kunnen verlengen.

Samenvatting

Situatie

Op enig moment komt bij de werkgever een bericht van de politie binnen over een aangifte van een leerling van de school tegen de werknemer wegens een vermeend zedenmisdrijf. Tegelijkertijd komen er bij de school twee meldingen binnen over ongewenst (seksueel intimiderend) gedrag van de werknemer. De werkgever gaat over tot schorsing van de werknemer voor de duur van vier weken. Na afloop van die schorsing verlengt de werkgever de schorsing voor de duur van maximaal drie maanden.

Uitspraak van de Commissie

Het beroep tegen de eerste schorsing is gegrond. Het beroep tegen de tweede schorsing is ongegrond.

Toelichting

De werkgever moet de werknemer, voordat deze mag worden geschorst, in de gelegenheid stellen zijn opvattingen over de voorgenomen schorsing te geven. Hoewel de werkgever de werknemer wel telefonisch in kennis heeft gesteld van het voorgenomen besluit, is niet vast komen te staan dat de werkgever de werknemer uitdrukkelijk om zijn zienswijze heeft gevraagd. Daarmee is sprake van een formeel gebrekkig besluit, op grond waarvan het beroep gegrond is. Op het moment dat het schorsingsbesluit werd verlengd, was de aangifte geseponeerd, maar de meldingen van de leerlingen waren, op uitdrukkelijk verzoek van de politie en de vertrouwensinspecteur, nog niet onderzocht. Gelet op de aard van de meldingen is het voorstelbaar dat de werkgever de aanwezigheid van de werknemer tijdens het onderzoek naar deze meldingen niet wenselijk achtte. Na de seponering heeft de werkgever het onderzoek naar de meldingen voortvarend opgepakt. Ook heeft de werkgever de schorsing niet langer dan nodig laten voortduren en heeft de werkgever de schorsing direct beëindigd toen bleek dat de klacht ongegrond was verklaard.