Interpretatiegeschil taakverdelings- en taakbelastingsbeleid (art. 8 onder h WMO) BVE

Samenvatting

De Commissie oordeelt dat het taakverdelingsbeleid in artikel F-5 en F-6 CAO-BVE 2007-2009 in beginsel uitputtend geregeld is maar dat in de CAO nog ruimte is voor taakbelastingsbeleid dat door het bevoegd gezag met instemming van de PMR dient te worden ingevuld. Nu in de CAO-BVE 2007-2009 de taakverdeling binnen het team van medewerkers de hoofdregel is geworden en bovendien het geregelde model in de CAO niet meer voorkomt, dient redelijkerwijze te worden geconcludeerd dat het huidige aan de instelling geldende taakbeleid dat op basis van het geregelde model uit de CAO 2005-2007 is vastgesteld, niet meer past bij de nieuwe situatie die met ingang van 01-08-2008 in de CAO geregeld is. Op de werkgever rust de verplichting om een nieuw taakbelastingsbeleid, passend bij de nieuwe situatie, vast te stellen. De Commissie is van oordeel dat dit taakbelastingsbeleid specifiek dient te worden geformuleerd en dat het bevoegd gezag niet kan volstaan met te verwijzen naar bestuurlijke kaders die in diverse documenten als bijvoorbeeld de begroting zijn terug te vinden. Wel acht de Commissie het voorstelbaar dat in het te formuleren beleid aan de teams ruim baan gegeven wordt om zelf het (onderlinge) gewicht van taken te bepalen - ook dat is formulering van beleid - terwijl in het geval van gebruikmaking van de terugvaloptie de kaders zodanig in het beleid tot uitdrukking worden gebracht dat aan de medezeggenschap van het personeel als voorgeschreven in de WMO en de CAO-BVE recht gedaan wordt.